قاينامى تور خاتىرىسى

ئوبراز

سېنىڭ  ئۆيۈڭ بار

پاسىبان تاملىرى كۆمۈشتىن

مەرھەمەتسىز ئىشىكلىرى ئالتۇندىن ياسالغان

شۇڭا تىڭشىمايسەن سەرگەردان ناخشامنى

ئادەمسىز كوچىلاردا

قاراڭغۇ بۇلۇڭلاردا غەمكىن ياڭرىغان

قاينامى ۋاپات بولدى

ئۇنى قۇدۇققا تاشلىدى قېرىنداشلىرى...

ئۇنىڭ ناخشىسىنى چوقۇدى قۇشلار

يېدى قار ئۇچقۇنى كىيىملىرىنى

ئايرىدى  شامال ياپراقلىرىدىن

يامغۇر يۇيۇپ تاشلىدى ئەسلىرىنى

يۈرىكىم ياستۇقۇڭدۇر

يۈرىكىم ياستۇقۇڭدۇر

ئۇخلايسەن

 شاماللاردەك،بۇلۇتلاردەك،يامغۇرلاردەك...

خىيالىم ئۇيقۇڭغا ئەتىر گۈللەرنى چاچىدۇ

چىمەنلەرنى چۈشەيسەن

يىراقتىكى يار

يۇلتۇزلىرى قاراڭغۇ

كۆزۈڭدىكى شۇ ئاسمان

مېنى ئىزدەۋاتقان ئادەم...

چۈشۈمنىڭ ھويلىسىدىكى بىر تۈپ ئۈژمىدە

سايرايدۇ بىر ئايالنىڭ كۆزى

كۈنلەر ئۆتمەكتە...

كۈنلەرنى ئۆتكۈزدۈم لېۋىمنى تامشىپ...

                     -تېيىپجان ئېلىيوپ

شائىر

سەن ماڭا ئاسماننى كەشتىلەپ بەرسەڭ

مەن يۇلتۇزلانى چاچىمەن

ئاندىن قاراڭغۇلۇقنى يېيىپ

خىيال سۈرىمەن

چىرىغىم

سەندىن يىراقلىسام

سايەم ئۇزىراپ بارار...

ئىككى قاچقۇننىڭ ھېكايىسى

-مايكول سكوفىلىدقا

سەن قاچىسەن

 چىلىنىپ ئەركىنلىكنىڭ تېنىدىن چۈشۈۋاتقان يامغۇر تامچىلىرىغا

مەن قاچىمەن

 زار بولوپ ئەشۇ يامغۇر تامچىلىرىنىڭ تاشقا ئايلانغان پارچىلىرىغا.

ئۆز سايىسىدە سايىداۋاتقان ئادەم

يىقىلماقتا قوياش

ھەقىقەتنىڭ چۆگۈنىگە

ئاپتاپتا قاينىغان

ئوغۇللىرىمغا ۋەسىيەت

بالىلىرىم

مېنىڭ قولۇمدىكى تاش پانۇس

سىلەرنىڭ يوللىرىڭلارنى يورۇتالمايدۇ

مېنىڭ تۆت پەسلىم

 ياز لىباسىم رەڭگارەڭ

خىياللىرى گۈل-چېچەككە ئورالغان

تەسكەي

چۈشەر پەرزەنتلىرىم ئاسماندىن

قاناتلىرى توزۇغان ھالدا

ھەسرىتىمنى بىلەمسەن؟

ئىشىك چېكىلەر

لېكىن سىرتتا ھېچكىم يوق

سايەم

سايەم مەندىن ئالدىراش

تالاغا قاچار تاڭ ئاتماستا...

قەشقەرگە بارالمايمەن

ئىزدەيمەن يول بويى

تۆگىنىڭ قۇيرۇقىنى يەرگە تەككەن

مەن قەشقەرگە بارغۇنچە...

مۇناجات

كۆرگەنمۇسەن

سۇدا ئېقىپ كەتكەن ئېرىقنى

گۈلدە توزۇپ كەتكەن باھارنى...

كىرپىكىڭ قار

كۆزلىرىڭ جام

كىرپىكىڭدە قار

يارىمىزدا مۇزلىغان باھار

مەن ئەشۇ ئادەم

دولقۇنلۇق قانلار ئېقىۋاتقان

سۈكۈت ھۇجرىسىدا،تىمتاس ئاۋازلارنىڭ قاراڭغۇلۇقىدا

ئېزىلگەن،ئاقارتىلغان سۆزلەرنىڭ قورشاۋىدىمەن

يىقىلغان تاملارنىڭ ئارىسىدىمەن

كارۋىتىڭ كۆل سۈيى دولقۇنلاپ تۇرغان...

مەن بارىمەن ئاۋازىڭنىڭ ئورمانلىقىدا

سېنىڭ چۈشۈڭ كېپىنەكتۇر گۈللەرگە قونغان

 سېنىڭ چۈشۈڭ ئۇچار قۇشتۇر كۆكسۈمدىكى ئاسماندا ئۇچقان

چۈشۈمدىكى نۇر چاچقۇچى

سەن مۇنچىدا يۇيۇنىۋاتقاندا

تاملاردىن سىرغىغان سۇ مەن ئىدىم

سۆزلىرىڭنىڭ ئارىسىغا

قىستۇرۇلغان گۈل مەن ئىدىم

تەنلىرىڭنىڭ يارىسىنى

يۇشۇرغان تۈن مەن ئىدىم

مەن ئىدىم ساڭا يېزىلغان تالاي خەتلەردىكى كۆپ چېكىت...

ئالدىمدىكى گۈل...

ئىچىمدىكى ئاتمىغان تاڭغا

يۇلتۇزلىرىڭنى باشلاپ كىر

مەن سېنى كۈتىمەن قاراڭغۇلۇقتا...

ھاياتنوپۇس مۇھەممەت

روھتىن پۈتكەن پەلەمپەي

ھاياتنوپۇس مۇھەممەت

ئۆرلىمەكتە پەيدىن-پەي

ھاياتنوپۇس مۇھەممەت

تېنىم قەدەھ،جېنىم مەي

ھاياتنوپۇس مۇھەممەت

سەندىن ئايرىلماقچىمەن...

قولۇمدىن ئايرىلدىم

كۆردۈڭمۇ ئېرىقىڭقا يېتىپ بارغان قاننى؟

كۆردۈڭمۇ قاندىن ئۈنگەن سۆزنى قارا-قارا؟

يېنىپ تۇرغان سېنىڭ ئاۋازىڭ

تۈننىڭ ناخشىسى سەھەرلىرىمدىن ساقىيدۇ

ھېكايەمنى باشلايمەن پەرىشان

سۆزلەيمەن ئۆلۈگۈمنى قان ئىچىدە سوزۇلۇپ  ياتقان

ھېكايەمنى باشلايمەن پەرىشان

سۆزلەيمەن ئۆلۈگۈمنى قان ئىچىدە سوزۇلۇپ  ياتقان

ھەمدۇسانا...

قولۇمنىڭ يوقلۇقىدىن

كۆزۈمنىڭ كورلىقىدىن

تىلىمنىڭ كېسىلگەنلىكىدىن

سېنىڭ مەيدەڭدە كۆيۈۋاتقان ئاسمان

ئالىمجان قاسىمغا

سېنىڭ مەيدەڭدە كۆيۈۋاتقان ئاسماندا

مەن ئېقىۋاتقان يۇلتۇزلىرىم بىلەن يىغلاۋاتقان ۋاقتىمنى ئۇچرىتىمەن

تاغلارنىڭ چوققىلىرى بىلەن بېزەلگەن ھويلاڭنىڭ

بۇلۇتلىرىغا ئەگىشىمەن...

دادامنىڭ روھى:بالام،يۇسۇپ بولمىساڭ كىمسەن؟!...

جۆيلۈۋاتقان چۈشۈمنى تېرىيمەن ئېسىمنىڭ قۇرغاقلىقىغا

ۋە ئاندىن ئۈنگەن ئۈندۈرمىلەرنى پۇرايمەن پەرىشان...

مەن يۈسۈپ ئەمەس...

ياتىمەن قۇدۇقتا

يىغلاۋتقان كۈز كىيىمىم

خارابىلەردە ئەسلىنىۋاتقان سۈرىتىم

جىملىقتىن ئېرىپ كېتىۋاتقان شامال ئاۋازىم

قارا بۇلۇت ئۈستىدە تاشقا ئايلانغان يامغۇر پەرۋازىم

كەل،ئەي ئادەم!…

ئىككى قولۇمنى كېسىشكە تەييار بولدۇم،كەچتىم روھى مەجرۇھ تەننىڭ ساقلىقىدىن

قىپقىزىل يۈرىكىمنى يوللارغا چېچىپ بولدۇم،سەن ماڭىدىغان يوللارغا

بىھۇدىلىك يامغۇرلىرىنى ئۈستۈمگە تۆكۈۋاتقان بۇلۇتلاردىن كەچتىم