قاينامى تور خاتىرىسى

ئوبراز

سېنىڭ  ئۆيۈڭ بار

پاسىبان تاملىرى كۆمۈشتىن

مەرھەمەتسىز ئىشىكلىرى ئالتۇندىن ياسالغان

شۇڭا تىڭشىمايسەن سەرگەردان ناخشامنى

ئادەمسىز كوچىلاردا

قاراڭغۇ بۇلۇڭلاردا غەمكىن ياڭرىغان

قاينامى ۋاپات بولدى

ئۇنى قۇدۇققا تاشلىدى قېرىنداشلىرى...

ئۇنىڭ ناخشىسىنى چوقۇدى قۇشلار

يېدى قار ئۇچقۇنى كىيىملىرىنى

ئايرىدى  شامال ياپراقلىرىدىن

يامغۇر يۇيۇپ تاشلىدى ئەسلىرىنى

يۈرىكىم ياستۇقۇڭدۇر

يۈرىكىم ياستۇقۇڭدۇر

ئۇخلايسەن

 شاماللاردەك،بۇلۇتلاردەك،يامغۇرلاردەك...

خىيالىم ئۇيقۇڭغا ئەتىر گۈللەرنى چاچىدۇ

چىمەنلەرنى چۈشەيسەن

يىراقتىكى يار

يۇلتۇزلىرى قاراڭغۇ

كۆزۈڭدىكى شۇ ئاسمان

مېنى ئىزدەۋاتقان ئادەم...

چۈشۈمنىڭ ھويلىسىدىكى بىر تۈپ ئۈژمىدە

سايرايدۇ بىر ئايالنىڭ كۆزى

كۈنلەر ئۆتمەكتە...

كۈنلەرنى ئۆتكۈزدۈم لېۋىمنى تامشىپ...

                     -تېيىپجان ئېلىيوپ

شائىر

سەن ماڭا ئاسماننى كەشتىلەپ بەرسەڭ

مەن يۇلتۇزلانى چاچىمەن

ئاندىن قاراڭغۇلۇقنى يېيىپ

خىيال سۈرىمەن

چىرىغىم

سەندىن يىراقلىسام

سايەم ئۇزىراپ بارار...

ئىككى قاچقۇننىڭ ھېكايىسى

-مايكول سكوفىلىدقا

سەن قاچىسەن

 چىلىنىپ ئەركىنلىكنىڭ تېنىدىن چۈشۈۋاتقان يامغۇر تامچىلىرىغا

مەن قاچىمەن

 زار بولوپ ئەشۇ يامغۇر تامچىلىرىنىڭ تاشقا ئايلانغان پارچىلىرىغا.

ئۆز سايىسىدە سايىداۋاتقان ئادەم

يىقىلماقتا قوياش

ھەقىقەتنىڭ چۆگۈنىگە

ئاپتاپتا قاينىغان

ئوغۇللىرىمغا ۋەسىيەت

بالىلىرىم

مېنىڭ قولۇمدىكى تاش پانۇس

سىلەرنىڭ يوللىرىڭلارنى يورۇتالمايدۇ

مېنىڭ تۆت پەسلىم

 ياز لىباسىم رەڭگارەڭ

خىياللىرى گۈل-چېچەككە ئورالغان

تەسكەي

چۈشەر پەرزەنتلىرىم ئاسماندىن

قاناتلىرى توزۇغان ھالدا

ھەسرىتىمنى بىلەمسەن؟

ئىشىك چېكىلەر

لېكىن سىرتتا ھېچكىم يوق

قەشقەرگە بارالمايمەن

ئىزدەيمەن يول بويى

تۆگىنىڭ قۇيرۇقىنى يەرگە تەككەن

مەن قەشقەرگە بارغۇنچە...

مۇناجات

كۆرگەنمۇسەن

سۇدا ئېقىپ كەتكەن ئېرىقنى

گۈلدە توزۇپ كەتكەن باھارنى...

كىرپىكىڭ قار

كۆزلىرىڭ جام

كىرپىكىڭدە قار

يارىمىزدا مۇزلىغان باھار

مەن ئەشۇ ئادەم

دولقۇنلۇق قانلار ئېقىۋاتقان

سۈكۈت ھۇجرىسىدا،تىمتاس ئاۋازلارنىڭ قاراڭغۇلۇقىدا

ئېزىلگەن،ئاقارتىلغان سۆزلەرنىڭ قورشاۋىدىمەن

يىقىلغان تاملارنىڭ ئارىسىدىمەن

كارۋىتىڭ كۆل سۈيى دولقۇنلاپ تۇرغان...

مەن بارىمەن ئاۋازىڭنىڭ ئورمانلىقىدا

سېنىڭ چۈشۈڭ كېپىنەكتۇر گۈللەرگە قونغان

 سېنىڭ چۈشۈڭ ئۇچار قۇشتۇر كۆكسۈمدىكى ئاسماندا ئۇچقان

چۈشۈمدىكى نۇر چاچقۇچى

سەن مۇنچىدا يۇيۇنىۋاتقاندا

تاملاردىن سىرغىغان سۇ مەن ئىدىم

سۆزلىرىڭنىڭ ئارىسىغا

قىستۇرۇلغان گۈل مەن ئىدىم

تەنلىرىڭنىڭ يارىسىنى

يۇشۇرغان تۈن مەن ئىدىم

مەن ئىدىم ساڭا يېزىلغان تالاي خەتلەردىكى كۆپ چېكىت...

دادامنىڭ روھى:بالام،يۇسۇپ بولمىساڭ كىمسەن؟!...

جۆيلۈۋاتقان چۈشۈمنى تېرىيمەن ئېسىمنىڭ قۇرغاقلىقىغا

ۋە ئاندىن ئۈنگەن ئۈندۈرمىلەرنى پۇرايمەن پەرىشان...

مەن يۈسۈپ ئەمەس...

ياتىمەن قۇدۇقتا

يىغلاۋتقان كۈز كىيىمىم

خارابىلەردە ئەسلىنىۋاتقان سۈرىتىم

جىملىقتىن ئېرىپ كېتىۋاتقان شامال ئاۋازىم

قارا بۇلۇت ئۈستىدە تاشقا ئايلانغان يامغۇر پەرۋازىم

مېنىڭ ھېكايەم

مېنىڭ ھېكايەم

ئېتىز قىرلىرىدىن باشلىنىدۇ

كېسىلگەن باشاقلارنىڭ رىۋايىتىدەك

ئىككى رەسسامنىڭ ھېكايىسى

سەن سىزىساڭ دەريالارنى ئاسمانغا ئاققان

مەن سىزىمەن دېڭىزلارنى غەملەرگە پاتقان

سەن سىزىساڭ چىمەنلەرنى گۈللەر ئېچىلغان

مەن سىزىمەن ياپراقلارنى قېنى چېچىلغان

سەن سىزىساڭ ئاسمانلارنى زۇمرەت بېسىلغان

مەن سىزىمەن يۇلتۇزلارنى دارغا ئېسىلغان

سېنىڭ قاراڭغۇ كىتابىڭ...

ۋاراقلايمەن تېنىڭنى ئوقۇش ئۈچۈن

چۈشكۈن يېزىقلارنى سىلايمەن قارىغۇ قوللىرىمدا

ئاۋازىڭنىڭ رەڭدار يالقۇنىدا ئېرىيمەن قاردەك

تۆكۈلىمەن خازان كەبى قۇچاقلىرىڭغا

خانئايشەم

سېنىڭ كۆزلىرىڭدىن باشلانغان دەريا

مېنىڭ يۈرىكىمدە  قۇرۇپ قالىدۇ

مېنىڭ  كۆزلىرىمدىن باشلانغان قۇملۇق

سېنىڭ يۈرىكىڭدە سۇغا قانىدۇ...

تەبەسسۇمىڭ روھىم ئۈچۈن يارقىن بىر پۇرسەت

تېنىم بەلكى ئوت تۇتاشقان چەكسىز ئورمانلىق

ئوت ئىچىدە تېنەپ يۈرگەن كىيىكتۇر روھىم

تەبەسسۇمىڭ ئېلىپ كېلەر يارقىن بىر پۇرسەت

ماھىيەتلىك شەكىلىڭگە يېتىدۇ ئاھىم...

            كۈندۈز تۇققان ئاي

بىر توپ ئەما بىز

ھەممە نەرسىنى كۆزىمىز بىلەن كۆرۈپ يۈرگەن

بىر توپ سۆيمىگۈچى بىز

ھەممە نەرسىنى لەۋلىرىمىز بىلەن سۆيۈپ يۈرگەن

شەھەرنىڭ سىرتىدا

شەھەرنىڭ ئىشىكى

...
-مۇشۇ يەردىن شەھەرگە كىرىمىز!-دېدى
مېنى ئۇزۇن يىللاردىن ئېلىپ كەلگەن
ھېلىقى كىشى

يالىڭاچلىق

سەن كىيىۋالغان بۇ يالىڭاچلىق

مېنى كىيىملىرىمدىن خىجىل قىلىدۇ

سەن سۆيۈۋاتقان بۇ يالىڭاچلىق

مېنىڭ لەۋلىرىمنى قان قىلىدۇ